Elk oppervlak is een scherm

From CanonBase
Revision as of 21:04, 3 May 2023 by LauraVDS (talk | contribs) (Created page with "''Sinds het begin van de 21e eeuw hebben projectie en pixel mapping zich ontwikkeld als nieuwe manieren om video-inhoud te integreren in allerlei soorten live optredens, van e...")
(diff) ← Older revision | Latest revision (diff) | Newer revision → (diff)

Sinds het begin van de 21e eeuw hebben projectie en pixel mapping zich ontwikkeld als nieuwe manieren om video-inhoud te integreren in allerlei soorten live optredens, van experimentele dans tot grootschalige publieke vieringen.

Sydney Opera House, projection mapped tijdens het Vivid Sydney festival 2013

In Edinburgh, in de zomer van 2001, werd op het internationale Colloquium voor entertainmentverlichting Showlight een nieuw product gepreviewd. Catalyst combineerde een krachtige videoprojector met een unieke bewegende spiegelkop waardoor hij in alle richtingen kon wijzen en een software die de video-inhoud in real time bestuurde via DMX, het lichtbesturingsprotocol (Q3957). Voor het eerst kon een videoprojector op dezelfde manier worden bestuurd als andere lampen. De video-inhoud kon worden aangepast, uitgerekt, gekleurd, gestart, gestopt, versneld en vertraagd, in- en uitgefade en in meerdere lagen over elkaar heen gelegd, allemaal vanaf een standaard lichtconsole. Voor de console en de lichtoperator was Catalyst gewoon een ander (zeer gecompliceerd) bewegend licht.

Het bleek dat de echte kracht van Catalyst lag in het gebruik van de software om inhoud te leveren aan standaard videoprojectoren. Voor verlichtingsontwerpers die alle visuals willen controleren, met name voor live muziekconcerten, clubs en soortgelijke toepassingen, bracht het video in hetzelfde technische systeem en dezelfde workflow als verlichting. Als je de kleurschakering van de video wilde afstemmen op de verlichting, dan kon dat. Je hoefde Catalyst alleen maar te programmeren op dezelfde manier als je een bewegend licht programmeert. Voor video-ontwerpers kon bijna alles in real time worden gedaan. In plaats van de videobestanden te moeten bewerken en opnieuw te renderen wanneer de inhoud moest worden herschaald of de kleur gecorrigeerd, kon dit live worden gedaan. Video-ontwerp kon even snel worden uitgevoerd als licht- en geluidsontwerp. Na het succes van Catalyst begonnen andere fabrikanten hun eigen versie te maken en een nieuwe productcategorie was geboren: de mediaserver.

Een van de kenmerken van mediaservers is dat zij het mogelijk maken video-inhoud te corrigeren. Zo kan het effect van een projector die het scherm onder een hoek raakt, worden tegengegaan. Dit is iets waarvoor vroeger moeilijke (foto)grafische technieken nodig waren. Naast dit type vervormingscorrectie maakten mediaservers complexere manieren mogelijk om de video-inhoud te koppelen aan het oppervlak waarop deze werd geprojecteerd - een techniek die bekend staat als projection mapping. De eerste projection mapping was analoog. In 1969 creëerde Disney zijn Haunted Mansion attractie in Disneyland met zijn zingende bustes, bekend als de "Grim Grinning Ghosts", die werden gecreëerd door het filmen van head-shots van vijf zangers en het projecteren van de beelden op driedimensionale sculpturen van hun gezichten. Op grotere schaal bevatte de musical "Time" uit 1986 een enorm hoofd van de acteur Laurence Olivier, geanimeerd door een geprojecteerde film van de acteur. Voor projectiemapping op gebouwen, waarbij de inhoud verband hield met de kenmerken van de gevel, werden uitgebreide systemen ontwikkeld. Daarbij werd gebruik gemaakt van lagen grootformaatfilm, waarbij de ene laag de andere maskeerde terwijl de film door de projector rolde. Dit resulteerde in effecten zoals vissen die tussen de pilaren van het gebouw leken te zwemmen of alleen in de ramen verschenen.

Met de komst van digitale video en mediaservers werden al deze effecten gemakkelijker te verwezenlijken en konden ze geavanceerder worden. Tegenwoordig wordt projection mapping gebruikt om gebouwen te animeren voor festivals, openbare evenementen enzovoort. Dit gebeurt ook bij "lumière"-voorstellingen en op het podium voor theater, opera en dansconcerten. Door de mediaserverbesturing te integreren met andere podiumsystemen kan de videocontent de bewegingen van objecten en personen op het podium volgen. Voor de musical "The Woman in White" uit 2004 werd het toneelbeeld van bewegende en draaiende muren grijs geschilderd, met geprojecteerde scènes voor elke locatie die met spelsoftware werden gemaakt. De video volgde de bewegende muren, zodat de beelden "opgeschilderd" leken.

De dansproductie "16 [R]evolutions" van Troika Ranch uit 2006 ging nog een stap verder en gebruikte een infraroodcamera om de bewegingen van de dansers te volgen, zodat de video-inhoud kon reageren op de bewegingen van de dansers op het podium. In één sequentie omlijnden witte balken die op de achterwand werden geprojecteerd de maximale omvang van de bewegingen van de dansers, zodat het leek alsof de danser de balken wegduwde om ruimte te maken om te dansen.

De Catalyst software was niet alleen de eerste mediaserver die de mogelijkheden van projection mapping opende. De maker ervan, Richard Bleasdale, voegde een functie toe om DMX-gegevens uit te voeren op basis van video-inhoud: het resultaat was de nieuwe techniek van pixel mapping. De kleur en helderheid van elke pixel in een video kon worden gebruikt om de kleur en helderheid van een licht op het podium te regelen. Opeens kon video worden gebruikt om rijke, organische, niet-herhalende lichteffecten te maken die voorheen vele uren tijd in beslag zouden nemen om met een traditionele lichtconsole te programmeren. Pixel mapping kent vele toepassingen, maar wordt wellicht het meest gezien in lichtshows op televisie, waarbij afzonderlijke lampen, in het decor ingebouwde stroken LED's, enz. worden aangestuurd (C.10).

Sinds het begin van de 21e eeuw hebben de technologieën van projectie en pixel mapping zich ontwikkeld als nieuwe manieren om media-inhoud te integreren in live optredens en evenementen. De resultaten zijn te zien in bijna elke sector waar optredens plaatsvinden, van opera tot pretparken.

Wikidata